حماط
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حماط. [ ح َ ] (ع اِ) علف خشکی که در آن مار کمین کند و هر علف خشک . (ناظم الاطباء). ◄ ج ِ حَماطَة.(اقرب الموارد) (منتهی الارب ). رجوع به حماطه شود.
حماط. [ ح ُ ] (ع اِ) انجیر کوهی . (ربنجنی ). نوعی ازانجیر است و بعربی تین گویند. (برهان ) (آنندراج ).