حلالة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حلالة. [ ح ُ ل َ ] (ع مص ) نکاح کردن مطلقه ٔ ثلاثه را تا برای زوج اول حلال شود. (آنندراج، از منتخب و عالمگیری و المختار) : هرکه مر او را طلاق داد بجویدش دوست ندارد مگر ز شوی حلاله . ناصرخسرو.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حلالة. [ ح ُ ل َ ] (ع مص ) نکاح کردن مطلقه ٔ ثلاثه را تا برای زوج اول حلال شود. (آنندراج، از منتخب و عالمگیری و المختار) : هرکه مر او را طلاق داد بجویدش دوست ندارد مگر ز شوی حلاله . ناصرخسرو.