حقوان

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

حقوان . [ ح َق ْ ] (ع اِ) تثنیه ٔ حقو. دو تهیگاه . دو آبگاه . (منتهی الارب ). رجوع به حقو شود.