حصرمة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حصرمة. [ ح َ رَ م َ ] (ع مص ) بخیلی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ پرکردن، چنانکه مشک را از آب . ◄ حصرمه ٔ قوس ؛ بزه کردن کمان را. سخت بزه کردن کمان . (مهذب الاسماء). ◄ حصرمه ٔ قلم ؛ تراشیدن خامه را. ◄ حصرمه ٔ حبل ؛ سخت تافتن رسن را. (منتهی الارب ) (آنندراج ).
حصرمة. [ ح ِ رِ م َ ] (ع اِ) یکی حصرم . یک حبه ٔ غوره . ◄ یک خرمای نارسیده . ج، حصرم .