حشو متوسط

حشو متوسط. [ ح َ وِ م ُت َ وَس ْ س ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) حشوی که بر زیبائی نیفزاید، و عیبی نیز وارد نسازد. شمس قیس آرد: گر خیره مرا زیر و زبر خواهی کرد از عمر خود ای دوست چه بر خواهی کرد. لفظ «ای دوست » حشو متوسط است چه هر چند در عذوبت و رونق شعر مدخل ندارد عیبی به لفظ و معنی آن لاحق نمی گرداند. (المعجم فی معاییر اشعار العجم ص ٢٨١).