حشه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حشه . [ ح ُش ْ ش َ ] (ع اِ) قبه ٔ کلان . ج، حشش .
حشه . [ ح َ ش َ ] (اِخ ) دهی است جزء دهستان رودبار بخش طرخوران شهرستان اراک . ٢٤هزارگزی شمال باختری طرخوران . کوهستانی سردسیر. سکنه ٔ آن ٣٤١ تن شیعه ٔ ترک و فارسی زبانند. از قنات مشروب می گردد. محصولات آنجا غلات، بادام، گردو و بنشن است . شغل اهالی زراعت، گله داری، گلیم، جاجیم بافی . از نوبهار میتوان اتومبیل برد. بیمارستان ده تختخوابی دارد. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٢).