حسینی قزوینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسینی قزوینی . [ ح ُ س َ ق َ ] (اِخ ) محمدحسین بن حسن بن معصوم قزوینی الاصل . ساکن شیراز و شاگرد ابوالقاسم «سکوت » بود و در ١٢٤٩ هَ . ق . درگذشت . «خمسه ٔ حسینی » سروده و «الهی نامه » از آن است . (ریاض العارفین ٤٢٨) (طرائق الحقایق ) (ذریعه ج ٩ ص ٢٥٤). و رجوع به حسینی قزوینی شود.