حسین یمنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین یمنی . [ ح ُ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن قاسم بن محمدبن علی زیدی ملقب به شرف الدین فقیه اصولی . متولد ٩٩٩ هَ . ق . ١٥٩٠/ م . و متوفی در شهر ذمار ١٠٥٠ هَ. ق . / ١٦٤٠ م . اشعاری دارد. او راست : «آداب العلماء و المتعلمین » و «غایةالسئول » و جز آنها. (معجم المؤلفین از خلاصةالاثر ص ١٠٤) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٢٢) (ایضاح المکنون ) (بروکلمان ج ٢ ص ٤٠٦ پیوست ١ ص ٥٥٩).
حسین یمنی . [ ح ُ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن عبدالرحمان بن محمد معروف به ابن اهدل و ملقب به بدرالدین . متوفی در ٨٥٥ هَ . ق . او راست : الاشارة الوجیزه و مختصر روض الریاحین به نام مطرب السامعین و جز آنها. (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٥).
حسین یمنی . [ ح ُ س َ ن ِ ی َ م َ ] (اِخ ) ابن عبدالرحمان بن محمدبن عبداﷲ. قاضی جزیره بود و به دمشق سکونت گزید و در ٦٧٦ هَ . ق . / ١٢٧٧ م . زنده بود. او راست : المقترح فی المصطلح . (معجم المؤلفین از بروکلمان پیوست ج ١ ص ٥٠٩).