حسین نوبختی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین نوبختی . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ب َ ] (اِخ ) ابن روح ابوبحر مکنی به ابوالقاسم . از متکلمان شیعی دوران مقتدر عباسی . او راست : کتاب التأدیب .وی خود را سومین نائب خاص امام دوازدهم شیعه محمدبن حسن عسکری که غایب شده بود میدانست و دربار عباسی او را بتهمت همکاری با قرمطیان از ٣١٢ - ٣١٧ هَ . ق . به زندان افکند و در بغداد در ٣٢٦ هَ . ق . درگذشت . (ذریعه ج ٣ ص ٤١٠) (معجم المؤلفین ) (اعیان الشیعه ). قبر وی هم اکنون در بغداد در بازار شورجه معروف است .