حسین نقوی

حسین نقوی . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ق َ ] (اِخ ) ابن بنده حسین لکهنوی بن محمدبن سیددلدار علی نقوی که در ١٣٢٥ هَ . ق . درگذشت . او راست : الدرالنضید و جز آن . (ذریعه ج ٨ ص ٨١ و ج ١٣ ص ٢٩٩).

حسین نقوی . [ ح ُس َ ن ِ ن َ ق َ ] (اِخ ) ابن دلدار علی بن محمد رضوی نصیرآبادی هندی لکهنوی معروف به سیدالعلما فقیه مفسر واعظ. متولد ١٤ ربیع دوم ١٢١١ هَ . ق . / ١٧٩٦ م . و متوفی ١٧ صفر ١٢٧٣ هَ . ق . / ١٨٥٦ م . او راست : روضة الاحکام و جز آن . (ذریعه ) (اعلام الشیعه ٔ قرن سیزدهم هجری ص ٣٨٧) (اعیان الشیعه ج ٢٦ ص ٣٤) (معجم المؤلفین ).

حسین نقوی . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ ق َ ] (اِخ ) ابن رشیدبن قاسم حسینی رضوی هندی نجفی حائری . در کربلا در ١١٧٠ هَ . ق . درگذشت . دیوان شعر به نام ذخائرالمال و یک بدیعیه ٔ به قافیه و وزن برده دارد و شاگرد سید نصراﷲ مدرس حائری بود. (ذریعه ج ٩ ص ٢٤٨ و ج ١٠ ص ٧) (معجم المؤلفین ).