حسین نطنزی

حسین نطنزی . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ طَ ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن احمد ابوعبداﷲ بدیعالزمان ملقب به ذواللسانین و مشهور به ادیب نطنزی . درگذشته ٔ محرم ٤٩٧ هَ . ق . او راست : «دستوراللغة» که فرهنگ عربی به فارسی است . رجوع به مقدمه ٔ لغتنامه وهدیة العارفین ج ١ ص ٣١١ و ذریعه ج ٧ ص ٢٠٨ شود و در محاسن اصفهان مافروخی ص ١١٤ اشعاری درباره ٔ اصفهان به وی نسبت کرده است و در ترجمه ٔ فارسی آن ص ١٢٧ نام وی را حسین بن محمد آورده است و از جمله ٔ آن اشعار است : حوت اصفهان خصالا عجابا بها کل من یشتهیه استجابا هواءً منیراً و ماءً نمیرا و خیراً کثیراً و دوراً رحابا و ترباً زکیاً و نبتاً رویا و روضاً طریاً یناغی السحابا. از آن است : و زاد محاسنها زنرود میاها کطعم الحیات عذابا.

حسین نطنزی . [ ح ُ س َ ن ِ ن َ طَ ] (اِخ ) همدانی . متوفی ١٢٧٠ هَ . ق . ١٨٥٤/ م . او راست :نورالانوار. (اعلام الشیعه ٔ قرن سیزدهم هجری ص ٣٧١).