حسین قبانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین قبانی . [ ح ُ س َ ن ِ ق َب ْ با ] (اِخ ) ابن علی منجم . او راست : «اوضح الدلائل » در علم هیئت . و در ٩٥٢ هَ . ق . ١٥٤٥/ م . درگذشته است . (ایضاح المکنون ج ١ص ١٥٠) (معجم المؤلفین ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٨).
حسین قبانی . [ ح ُ س َ ن ِ ق َب ْ با ] (اِخ ) ابن محمدبن زیاد نیشابوری مکنی به ابوعلی قبانی محدث و مورخ . متولد در خراسان در سال دویست وده و اندی و متوفی در ٢٨٩ هَ . ق . / ٩٠٢ م . سفرها کرد و حدیثها شنید و گفت، و مسندی نگاشت . (معجم المؤلفین از سیر النبلاء ج ٩ ص ١٨) (الوافی بالوفیات ج ١١ ص ١١١) (تهذیب التهذیب ) (تذکرة الحفاظ) (شذرات الذهب ) (مرآت الجنان ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٠٤). و در برخی موارد قبائی آمده است . و رجوع به ابوعلی حسینی شود.