حسین عمری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین عمری . [ ح ُ س َ ن ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن عبداللطیف بن محمد العمری قادری خلوتی دمشقی معروف به ابن عبدالهادی مؤرخ نسابة در دمشق به سال ١١٦٢ هَ . ق . ١٧٤٩/ م . متولد شده و در ١٢١٦ هَ . ق . ١٨٠١/ م . درگذشت . او راست : المواهب الاحسانیة و جز آن .(معجم المؤلفین از جلسة البشر) (تاریخ آداب اللغة ج ٤ ص ٢٩٤) (روض البشر ٧٦) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٢٨).
حسین عمری . [ ح ُ س َ ن ِ ع ُ م َ ] (اِخ ) ابن محمد شریف عمری مکنی به ابوالفتح و ملقب به ناصرالدین در نیشابور و مرو علم آموخت و تألیفات بسیار پرداخت و در ذی قعده ٔ ٤٤٤ هَ . ق . ١٠٥٣/ م . درگذشت . (معجم المؤلفین از طبقات الشافعیة ٤٩).