حسین طبری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین طبری . [ ح ُ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ ) ابن اردشیربن محمد کاتب ملقب به نجم الدین و مکنی به ابوعبیداﷲ. شاگرد نجیب الدین یحیی (٦٠١ - ٦٨٩ هَ . ق .). بوده و از وی اجازه ٔ روایت دارد. (ذریعه ج ١ ص ٢٥٣).
حسین طبری . [ ح ُ س َ ن ِ طَ ب َ ] (اِخ ) ابن علی بن حسین شافعی مکنی به ابوعبداﷲ. فقیه محدث . در٤١٨ هَ . ق . ١٠٢٧/ م . متولد شد و در خراسان فقه آموخت، و در مکه در شعبان ٤٩٨ هَ . ق . ١١٠٥/ م . درگذشت .او راست : «العدة» و جز آن . (الوافی بالوفیات صغدی ج ١١ ص ١٠٠) (معجم المؤلفین ) (شذرات الذهب ج ٣ ص ٤٠٨).