حسین صیمری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین صیمری . [ ح ُ س َ ن ِ ص َ م ُ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدجعفر صیمری مکنی به ابوعبداﷲ فقیه رجال شناس . از اهالی صیمر خوزستان و قاضی مدائن (تیسفون ) بود. وی در ٣٥١ هَ . ق . ٩٦٢/ م . متولد و در بغداد در شوال ٤٣٦ هَ . ق . ١٠٤٥/ م . درگذشت . او راست : «اخبار ابی حنیفه » و شرح مختصر طحاوی و جز آن . (کشف الظنون ) (اعلام زرکلی ج ٢ص ٢٦٨) (معجم المؤلفین ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٠٩).
حسین صیمری . [ ح ُ س َ ن ِ ص َ م ُ ] (اِخ ) ابن مفلح بن حسن بحرینی ملقب به نصیرالدین فقیه . متوفی در محرم ٩٣٣ هَ . ق . / ١٥٢٦ م . در سن هشتاد سالگی درگذشت و در سلم آباد خوزستان دفن شد. او راست : مناسک صغیر و مناسک کبیر و رساله در جواز حکومت شرعی و غایةالمرام فی شرح شرایع الاسلام و جز آنها. (ذریعه ) (اعیان الشیعه ج ٢٧ ص ٢٨٤) (ایضاح المکنون ) (معجم المؤلفین ) (هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٧).