حسین صایغ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین صایغ.[ ح ُ س َ ن ِ ی ِ ] (اِخ ) ابن علی بن یزیدبن داودبن یزید نیشابوری مکنی به ابوعلی . وی محدث و پرکار و صاحب مؤلفات بود در ٢٧٧ هَ . ق . ٨٩٠/ م . متولد شد و برای سماع حدیث به مسافرت پرداخت و به دمشق و به بغداد حدیث گفت و شنید، و در نیشابور در ١٥ جمادی الاولی ٣٤٩ هَ . ق . ٩٦٠/ م . درگذشت . (معجم المؤلفین از تاریخ بغداد ج ٨ ص ٧١) (منتظم ابن جوزی ج ٦ ص ٣٩٦) (تذکرة الحفاظ) (مرآت الجنان ) (شذرات الذهب ) (زرکلی ٢٥٣ چ ١.).