حسین رازی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین رازی . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن طلحة رازی کاتب . اوراست : «هدایة» در ترسل . (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٣٢).
حسین رازی . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن علی بن محمدبن احمدبن حسین بن احمد خزاعی نیشابوری رازی مکنی به ابوالفتوح (متوفی ٥٣٥ یا ٥٦٠ هَ . ق .). رجوع به ابوالفتوح شود. و در هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٢ تبصرة الانام در ملل و نحل و الرسالة الحسینیة را به وی نسبت داده است .
حسین رازی . [ ح ُ س َ ن ِ ] (اِخ ) ابن محمد آمدی متخلص به رازی از کاتبان دیوان بود و در ١١٢٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : «نصایح الابرار» و جز آن . (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٢٤).