حسین حناطی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین حناطی . [ ح ُ س َ ن ِ ح َن ْ نا ] (اِخ ) ابن محمدبن حسن طبری شافعی مکنی به ابوعبداﷲ حناطی فقیه بود و در بغداد میزیست و پس از ٤٠٠ هَ . ق . ١٠١٠/ م . درگذشت . او راست : «الکفایة و الفروق ». (معجم المؤلفین از تهذیب الاسماء) (طبقات الشافعیة ج ٣ ص ١٦٠) (کشف الظنون ) و در هدیة العارفین ج ١ ص ٣١١ مرگ وی در ٤٩٨ هَ . ق . تعیین شده است .