حسین حمدانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین حمدانی . [ ح ُ س َ ن ِ ح َ ] (اِخ ) ابن حمدان بن حمدون تغلبی . متوفی ٣٠٦ هَ . ق . / ٩١٨ م . عموی سیف الدولة حمدانی و مؤسس حمدانیان است . در ٢٨٣ هَ . ق . بدستور معتضد، هارون بن عبداﷲ خارجی را شکست داد و اسیر کرد، و مقام عالی یافت و در نزاع ابن معتز با مقتدر طرفداری ابن معتز کرد و پس از پیروزی مقتدر، حسین با خانواده اش به موصل گریخت، و سپس مقتدر به او امان داد و به امارت قم فرستاد و باز در آنجا یاغی شد ولیکن بزودی به اطاعت بازگشت و امارت دیار ربیعه یافت و در آنجا باز سرپیچی کرد، لیکن این بار نیز مغلوب شد و او را در ٣٠٣ هَ . ق . ببغداد برده بحبس مقتدر انداختند و در ٣٠٦ هَ . ق . کشتند. (کامل ابن اثیر ج ٨ ص ٣٤) (فهرست تجارب الامم ) (زرکلی چ ١ ص ٢٤٨) (مجمل التواریخ ٣٤٨) (تاریخ سیستان ٢٨٩) (رجال حبیب السیر).