حسین حسینی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین حسینی . [ ح ُ س َ ن ِ ح ُ س َ ] (اِخ ) قدسی ساداتی محدث اصولی . درگذشته ٔ ١٠٧٧ هَ . ق . او راست : «القول البدیع». (معجم المؤلفین از ذیل دوم برو کلمان ص ٤١٨).
حسین حسینی . [ ح ُ س َ ن ِ ح ُ س َ ] (اِخ ) (حاج محمد...) ابن محمدحسن بن معصوم قزوینی شیرازی عارف شاعر. درگذشته ٔ ١٢٤٩ هَ . ق . او راست : «خمسه ٔ حسینی » که پنج مثنوی است به نام «الهی نامه » و«اشترنامه » و «مهر و ماه » و «وامق و عذرا» و «وصف الحال » که در شیراز با شرح او بر دیباجه های مثنوی مولوی در ١٣٢٤ هَ . ق . چاپ شده است . (ذریعه ج ٧ ص ٢٥٧).