حسین حسنی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین حسنی . [ ح ُ س َ ن ِ ح َ س َ ] (اِخ ) ابن محمدبن عبداﷲ علوی حسنی مکنی به ابوعلی . کتابی در ترجمه ٔ احوال پدرش سلطان محمد دارد. و به سال ١٢١٣ هَ . ق . / ١٧٩٨ م . درگذشت . (معجم المؤلفین از دلیل مؤرخ المغرب ).
حسین حسنی . [ ح ُ س َ ن ِ ح ُ ] (اِخ ) رجوع به حسنی وزیر و حسین ادرمیدی شود.
حسین حسنی . [ ح ُ س َ ن ِ ح ُ ] (اِخ ) ابن خلیل الکریدی حنفی مدرس . در قندیة به سال ١٢١٨ هَ . ق . درگذشت . او راست : حاشیه ٔ سراجیه و «اشراط الساعة» و جز آن . (هدیة العارفین ج ١ ص ٣٣٢).