حسین تبریزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین تبریزی . [ ح ُ س َ ن ِ ت َ ] (اِخ )رجوع به حسین نقاش حسام الدین و برهان تبریزی شود.
حسین تبریزی . [ ح ُ س َ ن ِ ت َ ] (اِخ ) ابن عبدالعلی توتنجی متکلم . او راست : ازالة الوساوس دررد نصارا و در ١٣٤٦ هَ . ق . / ١٩٢٨ م . زنده بوده است . (معجم المؤلفین از برو کلمان پیوست ج ٢، ص ٨٣٩).
حسین تبریزی . [ ح ُ س َ ن ِ ت َ ] (اِخ ) ابن نجف بن محمد نجفی مکنی به ابوالجواد متکلم و شاعر. متولد نجف ١١٥٩ هَ . ق . ١٧٤٦ م . و متوفی در ٢ محرم ١٢٥١ هَ . ق .١٨٣٥/ م . او راست : التحفه النجفیة در مسئله حسن و قبح عقلی و دیوان شعر. (اعلام الشیعه ٔ قرن سیزدهم هجری ص ٤٣٢) (اعیان الشیعه ج ٢٧ ص ٢٤٨) (معجم المؤلفین ).