حسین بایقرا
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسین بایقرا. [ ح ُ س َ ن ِ ق ُ ] (اِخ ) ابن امیر منصوربن بایقرابن عمر شیخ بن تیمور گورکانی است، و در ٩١١هَ . ق . درگذشت . متخلص به حسینی گورکانی است و به سلطان حسین میرزا معروفست . دیوان شعری دارد و کتابی بنام «تنزیل » در تصوف بدو منسوب است . و کتاب «مجالس العشاق » را نیز کمال الدین حسین فنائی به نام او تألیف کرده و در هند به نام وی چاپ شده است . رجوع به هدیة العارفین ج ١ ص ٣١٧ و ذریعه ج ٩ ص ١٠٠ و فهرست مجالس النفائس و فهرست ج ٣ سبک شناسی و فهرست رجال حبیب السیر و از سعدی تا جامی شود.