حسنوی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسنوی . [ ح َ ن َ وی ] (ع ص نسبی ) نسبت است به حسنویة. (سمعانی ).
حسنوی . [ ح َ ن َ وی ] (اِخ ) احمدبن ابراهیم . مکنی به ابوالفرج . رجوع به معجم البلدان ج ٣ ص ٢٠٣ شود.
حسنوی . [ ح َ س َ ] (اِخ ) عبدالصمدبن عبدالرحمان مکنی به ابوصالح . رجوع به معجم البلدان ج ٣ ص ٢٠٢ شود.