حسن مستضی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن مستضی ٔ. [ ح َ س َ ن ِ م ُ ت َ ] (اِخ ) فرزند المستنجد باﷲ یوسف بن مقتفی خلیفه ٔ عباسی . در ٥٣٦ هَ . ق . متولد و در ٥٦٦ هَ . ق . پس از مرگ پدرش به تخت نشست و المستضی ٔ باﷲ لقب گرفت و نه سال و هفت ماه خلافت کرد و در زمان وی حکومت عبیدیان مصر منقرض گشت . و بنام او سکه زدند و کتاب «النصر علی مصر» را بدان مناسبت ابن جوزی نگاشت . حسن در ٥٧٥ هَ . ق . درگذشت . (زرکلی چ ١ ص ٢٤٣ از فوات الوفیات ج ١ ص ١٣٧).