حسن مرسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن مرسی . [ ح َ س َ ن ِ م َ ] (اِخ ) ابن عضدالدوله و برادر متوکل علی اﷲ ملک اندلس بن یوسف بن هود جذامی شاعر صوفی مکنی به ابوعلی بود، و با یهود ارتباط میگرفت و به ایشان علم می آموخت . در مرسیه در ٦٣٣ هَ . ق . / ١٢٣٦ م . متولد و در دمشق ٦٩٧ هَ . ق . / ١٢٩٨ م . درگذشت . (زرکلی چ ١ ص ٢٣٠).
حسن مرسی . [ ح َ س َ ن ِ م َ ] (اِخ ) ابن علی بن محمد طائی فقیه اهل مرسیه مکنی به ابوبکر مالکی (٤١٢-٤٩٨ هَ . ق .). او راست : «المقنع» در شرح لمع. (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٨).