حسن فارقی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن فارقی . [ ح َ س َ ن ِ رِ ] (اِخ ) ابن اسدبن حسن مکنی به ابونصر نحوی . در روزگار نظام الملک به وزارت رسید و در پیرامون ٤٨٧ هَ . ق . درگذشت . او راست : «الزبد فی معرفة کل احد» و سه کتاب دیگر او درهدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٧ و روضات ص ٢٢١ یاد شده است .
حسن فارقی . [ ح َ س َ ن ِ رِ ] (اِخ ) ابن ابراهیم بن علی بن بُرهون قاضی واسط شافعی (٤٣٣ - ٥٢٨ هَ . ق .). او راست : «الفتاوی » و «فوائد المهذب ». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٧٩) (زرکلی ٢٢١).