حسن زیدی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن زیدی . [ ح َ س َ ن ِ زَ ] (اِخ ) ابن صالح بن حی شیعی زیدی (١٠٠ - ١٦٨ هَ .ق .) او راست : «الامامة لولد علی بن ابیطالب »، «التوحید» و «الجامع فی الفقه ». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٦٥) (ذریعه ج ٢ ص ١٤٦ بنقل از ابن الندیم ) (زرکلی چ ١ ص ٢٢٧).
حسن زیدی . [ ح َ س َ ن ِ زَ ] (اِخ ) فقیه نحوی . او راست : التذکرة الفاخرة. (ذریعه ج ٤ ص ٤٢).
حسن زیدی . [ ح َ س َ ن ِ زَ ] (اِخ ) ابن بدرالدین محمدبن احمدبن یحیی بن ناصرعلوی یمنی . از امامان زیدی است و در ٦٧٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : «انوارالیقین » وجز آن که در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٢٨٢) یاد شده است .