حسن رامهرمزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن رامهرمزی . [ ح َ س َ ن ِ هَُ م ُ ] (اِخ ) ابن عبدالرحمان بن خلاد فارسی حافظ، مکنی به ابومحمد. درگذشته ٔ ٣٦٠ هَ . ق . او راست : «ادب الموائد» «ادب الناطق »، «امام التنزیل » وهفده کتاب دیگر. (هدیة العارفین ج ١ صص ٢٧٠ - ٢٧١).