حسن بیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن بیان . [ ح ُ ن ِ ب َ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب ) نزد بلغا روشن ساختن معنی و رساندن آن به روان آدمیست . و آن گاه با صنعت ایجاز و گاه با صنعت اطناب و گاه با صنعت مساوات ایراد شود. (کشاف اصطلاحات الفنون از شرح مطول تفتازانی ).