حسن ابیوردی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن ابیوردی . [ ح َ س َ ن ِ اَ وَ ] (اِخ ) ابن علی بن محمد، ملقب به حسام الدین شافعی . شاگرد تفتازانی بود و در مکه میزیست و در ٨١٦ هَ . ق . درگذشت . او راست : حاشیه بر شرح مطالعالانوار و جز آن که در هدیةالعارفین (ج ١ ص ٢٨٧) آمده است .