حسن ابح
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حسن ابح . [ ح َ س َ ن ِ اَ ب َ ح ح ] (اِخ ) ابن ابراهیم بغدادی مشهور به أبح ریاضی دان زمان مأمون عباسی بود و به سال ٢٣٠ هَ . ق . درگذشت . او راست : «الاختیارات » و «المطر» و «الموالید». (هدیة العارفین ج ١ ص ٢٦٦).