حسرت خوردن

حسرت خوردن . [ ح َ رَ خوَرْ / خُرْدَ ] (مص مرکب ) حسرت دیدن . حسرت کشیدن : دست خدای اگر نگرفتی حسرت خوری بسی و بری کیفر. ناصرخسرو. هرکه دنیا را به نادانی و برنائی بخورد خورد حسرت گر به رویش باد پیری بروزید. ناصرخسرو. چو حسرت خورد از پرواز آن باز همان باز آمدی بردست او باز. نظامی . آن دید در این و حسرتی خورد وین دید در آن و نوحه ای کرد. نظامی . هرگز حسد نبرده و حسرت نخورده ام جز بر دو روی یار موافق که درهم است . سعدی . چاره ای نیست بجز دیدن و حسرت خوردن چشم حاسد که نخواهد که ببیند محسود. سعدی . دست با سرو روان چون نرود در گردن چاره ای نیست بجز دیدن و حسرت خوردن . سعدی . به دنیا توانی که عقبی خری بخر جان من ورنه حسرت خوری . سعدی (بوستان ). ز من پرس فرسوده ٔ روزگار که بر سفره حسرت خورد روزه دار. سعدی (بوستان ). گفتم نی که بر مال ایشان حسرت میخوری . (گلستان ).

اندمیدن