حرقوصیه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حرقوصیه . [ ح ُ صی ی َ ] (اِخ ) قومی از خوارج که به حرقوص عنبری سعدی منسوبند، و محمدبن جریر طبری کتابی در رد ایشان نوشته است . (از فهرست نجاشی ).صاحب ذریعه گوید که این رد را طبری مورخ (متوفی ٣١٠هَ . ق .) ننوشته، بلکه محمدبن جریربن رستم شیعی نوشته است . (الذریعه ج ١٠ ص ١٩٣). و رجوع به حرقوص شود.