حذیة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حذیة. [ ح َ ذی ی َ ] (ع اِ) بهره ای از غنیمت . (منتهی الارب ). ◄ عطیة. (معجم البلدان ).
حذیة. [ ح ِذْ ی َ ] (ع اِ) پاره ای گوشت بدرازا بریده . ◄ بهره ای از غنیمت . ◄ پاره ای از هر چیزی . و در حدیث است : انها [ ای فاطمة (ع ) ] حذیة منی .
حذیة. [ ح َ ذی ی َ ] (اِخ ) نام موضعی مرتفع بقرب مکه . در شعر ابی قلابة پشته ٔ سنگی است نزدیک مکه . (معجم البلدان ).