حذافة

حذافة. [ ح ُ ف َ ] (اِخ ) ابن زهربن ایاد. از عدنان . جدی جاهلی است . حارث بن حجاج شاعر از نسل اوست . (اعلام زرکلی ج ١ ص ٢١٤) (نهایة الادب ص ١٩٢).

حذافة. [ ح ُ ف َ ] (اِخ ) پدر بطنی است از قضاعة.

حذافة. [ ح ُ ف َ ] (ع اِ) چیزی که از پوست و جز آن انداخته شود. (منتهی الارب ). ♦ حذافه ای در رحل او نبودن ؛ در رحل او هیچ از طعام نبودن . (از منتهی الارب ). ♦ خوردن و حذافه نگذاشتن ؛ خوردن و هیچ برجای نماندن از خوردنی . (منتهی الارب ).