حبوکر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حبوکر. [ ح َ ب َ ک َ ] (ع ص، اِ) ریگستانی که در آن رونده گم گردد. ◄ سختی . ◄ بلا. ◄ سطبر گرداندام . (منتهی الارب ). ◄ من اسماء الدواهی . (معجم البلدان ). ◄ مرد لاغر که در راه رفتن گام نزدیک نهد. (منتهی الارب ). حبوکل . ج، حباکر. رجوع به ام حبوکر شود.
حبوکر. [ ح َ ب َ ک َ ] (اِخ ) نام رمله ای است کثیرةالرمل . (معجم البلدان ).