حبسان

حبسان . [ ح ُ ] (اِخ ) آبی است در راه غربی حاج از کوفه . زنی از طائفه ٔ کنده، در رثاء کسان خویش که بنوزمان در حبسان کشته بودند، گوید : سقی مستهل الغیث اجداث فتیة بحبسان َ و لینا نحورهم الدما صَلوا معمعان الحرب حتی تخرموا مقاحیم اذهاب الکماة التقحما هوت امهم ماذا بهم یوم صرعوا بحبسان من اسباب مجد تهدما ابوان یفرّوا و القنا فی صُدورهم فماتوا و لم یَرقوا من الموت سلما و لو أنهم فّروا لکانوا أعزّةً و لکن رأوا صبراً علی الموت أکرماً. (معجم البلدان ).

حبسان . [ ح ُ ] (ع ص، اِ) ج ِ حبیس . (معجم البلدان ).