حامیم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
حامیم . (ع اِ) ح، م . حاء میم . نام چند سوره از قرآن مجید است . رجوع به حم شود.
حامیم . (اِخ ) ابومحمدبن من اﷲ المحکمی . وی در اوائل قرن چهارم هجری به دعوی نبوت برخاست و کتابی به تقلید قرآن مجید نوشته مدعی وحی شد، خاله و همشیره ٔ او که از ساحرات و کاهنات بودند به وی گرویدند. این پیغمبرکاذب به قبیله ٔ غماره انتساب داشت و در تاریخ ٣١٥ هَ . ق . در زد و خوردی که در بیرون شهر طنجه وقوع یافت بقتل رسید. پس از وی پسر او عیسی در بین قبیله ٔ خویش نفوذ و اقتدار بسیار یافت . (قاموس الاعلام ترکی ).