حامل موقوف متولد

حامل موقوف متولد. [ م ِ ل ِ م َ / مُو ف ِ م ُ ت َ وَل ْ ل ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) نزد شعرا آنست که حامل ناخوانده و نانوشته معلوم گردد، مثاله، شعر: در حسن ترا کسی نماند الا خورشید که صبح سر برون آرد تا خدمت کند و پای تو بوسد اما بینی تو بسوی او چو تابنده ٔ ما . همه ٔ مصراعها موقوفند و حامل مصراع اخیر نانوشته معلوم میگردد، و آن بیتی است . کذا فی جامعالصنایع. (کشاف اصطلاحات الفنون ).