جونة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جونة. [ ج َ ن َ ] (ع اِ) چشمه ٔ آفتاب . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (آنندراج ).آفتاب . (مهذب الاسماء). ◄ سرخ . ◄ ذغال . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ خم قاراندود. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد) (آنندراج ).
جونة. [ ن َ ] (ع مص ) سیاه شدن روی . (منتهی الارب ). ◄ (اِ) سیاهی . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ سله ٔ خرد عطاران که چرم بر آن کشیده باشند. (اقرب الموارد) (منتهی الارب ). بویدان . (نصاب الصبیان ). عطردان . ج، جُوَن . (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ کوه خرد. (منتهی الارب ) (آنندراج ).
جونة. [ ج َ ن َ ] (اِخ ) دهی است میان مکه و طائف . (منتهی الارب ).