جهانجوی

جهانجوی . [ ج َ ] (نف مرکب ) جهانجو : جهانجوی اگر کشته گردد بنام به از زنده دشمن بدو شادکام . فردوسی . ز هر شهر فرزانه و رای زن بنزد جهانجوی گشت انجمن . فردوسی . جهانجوی کیخسرو تاجور نشسته بر آن تخت و بسته کمر. فردوسی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی