جهان پیما

جهان پیما. [ ج َ هام ْ پ َ / پ ِ ] (نف مرکب )پیماینده ٔ جهان . جهانگرد. سیاح . رحاله : قلم بیگانه بود از دست گوهربار او لیکن قدم پیمانه ٔ نطق جهان پیمای او آمد. خاقانی . جهان پیمایش از گیتی نوردی گرو برده ز چرخ لاجوردی . نظامی . دوستان عیب کنندم که نبودی هشیار تا فرورفت بگل پای جهان پیمایت . سعدی . یاد باد آنکه نگارم چو کمر بربستی در رکابش مه نو پیک جهان پیما بود. حافظ.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی