جلود

جلود. [ ج َ ] (اِ) شهر و قصبه . (ناظم الاطباء).

جلود. [ ج َ / ج َل ْ وَ ] (اِخ ) دیهی است در بحر. در مراصد آمده : جلود بر وزن قبول بلده ای است در افریقیه و یا دیهی است در شام . و فیروزآبادی گوید: دهی است در اندلس و بعضی گفته اند: جلود بر وزن جعفر نام یکی از بطون قبیله ٔ ازد است . (الذریعه ) (ریحانة الادب ج ١ ص ٢٧٢). و رجوع به معجم البلدان شود.

جلود. [ ج ُ ] (ع اِ) ج ِ جِلد. (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). رجوع به جلد شود.