جفجف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جفجف . [ ج َ ج َ ] (ع ص ) زمین بلند نرم . ◄ زمین پست . از اضداد است .زمین هموار که فراخ و گرد باشد. ◄ باد تند. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد). ◄ بسیار بیهده گوی . (منتهی الارب ). مهذار. (اقرب الموارد).
جفجف . [ ج َ ج َ ] (اِخ ) محلی است بین مرالظهران و مکه . (مراصد الاطلاع ).