جعظ

جعظ. [ ج َ ] (ع مص ) راندن و بازداشتن . (منتهی الارب ).

جعظ. [ ج َ ] (ع ص ) مرد دفزک متکبر بدخوی که وقت طعام خشم گیرد. (منتهی الارب ). مردم بدخوی . (مهذب الاسماء).