جزولی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جزولی . [ ج َ ] (اِخ ) سیدعلی بن محمد جیانی . او راست : نوازل سیدی ابراهیم بن هلال .این کتاب در فقه مالکی است . (از معجم المطبوعات ).
جزولی . [ ج َ ] (اِخ ) عیسی بن عبدالعزیز مکنی به ابوموسی . مؤلف مقدمه ٔ مشهوری است در نحو موسوم به «جزولیه ». (از عیون الانباء ج ٢ ص ٧٤). و رجوع به قاموس الاعلام ترکی عیسی بن عبدالعزیزبن یللبخت شود.
جزولی . [ ] (اِخ ) شیخ محمدبن سلیمان بن ابی بکر مکنی به ابوعبداﷲ. وی از مشاهیر علما و بزرگان حسنی بود. او راست کتابی مشهور بنام : دلائل الخیرات و شوارق الانوار فی الصلاة علی النبی المختار. (از ریحانة الادب ) (از قاموس الاعلام ترکی ). در معجم المطبوعات سلسله نسب وی بکمال تر بدین صورت آمده : محمدبن عبدالرحمان بن ابی بکرسلیمان سملالی از سادات حسنی بود. همچنین اضافه میکند که صاحب ترجمه مردی فقیه بود و در تصوف تألیفاتی داشت . برخی در حق او گفته اند: وی نخبه ٔ دهر و وحید عصر خود بشمار میرفت . او شریعت را که در غرب رو به نیستی مینهاد زنده کرد و نور حقیقت را که رو به خاموشی بود چون خورشید نورانی کرد. (از معجم المطبوعات ).