جدیب
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جدیب .[ ج َ ] (ع ص، اِ) جای خشک بی نبات . (منتهی الارب ). زمین خشک . (از اقرب الموارد). جای خشک بی گیاه . (آنندراج ) (ناظم الاطباء). جای قحطرسیده . (یادداشت مؤلف ). ♦ جدیب الجناب ؛ بی خیر. (از منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). ♦ مکان جدیب ؛ بین الجدوبة. (بحر الجواهر).