ججاری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ججاری . [ ج َ ] (ص نسبی ) منسوب است به ججار که قریه ای است از قراء و نواحی بخارا. (از الانساب سمعانی ) (لباب الانساب ).
ججاری . [ ج ِ / ج َ ] (اِخ ) صالح بن محمدبن شعیب، مکنی به ابوشعیب . وی از ابوالقاسم بن العقب الدمشقی روایت کند و قاضی ابوطاهر اسماعیلی از او روایت دارد. (از معجم البلدان ) (از لباب الانساب ). او محدث و مرد عابد و صاحب کراماتی است . (از منتهی الارب ).