جایز
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
جایز. [ ی ِ ] (ع ص ) جائز. ج، اَجوُز. اَجوِزَ، جوزان، جیزان و جوائِز. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). روا. مشروع . حلال . مأذون . پروانگی . (ناظم الاطباء). سایغ. مباح . مُسَوَّغ . مُسَغَّب . مُسغَب . مُجاز : و هیچ خردمند تضییع عمر در طلب آن جایز نشمرد. (کلیله و دمنه ). در احکام مروت غدر بچه تأویل جایز توان داشت . (کلیله و دمنه ). آنگه ار منبل شوی جایز بود کانچه خواهی و آنچه جوئی آن شود. مولوی . رجوع به جائز شود. ◄ ممکن . شایسته . (ناظم الاطباء). ◄ ادغام جایز. رجوع به ادغام شود. ◄ عقد جایز. رجوع به عقد شود.